Fonologia

Spółgłoski

Zasób spółgłosek w klasycznym języku arabskim
  wargowe międzyzębowe zębowe zadziąsłowe podniebienne miękko-
podniebienne		 języczkowe gardłowe krtaniowe
 czyste  faryngalizowane
zwarte bezdźwięczne     t [t̪] ṭ [t̪ˁ]     k q   ʾ [ʔ]
dźwięczne b   d [d̪] ḍ [d̪ˁ] ǧ [dʒ]          
szczelinowe bezdźwięczne f ṯ [θ] s ṣ [sˁ] š [ʃ]   ḫ [x]   ḥ [ħ] h
dźwięczne   ḏ [ð] z ẓ [ðˁ]     ġ [ɣ]   ʿ [ʕ]  
nosowe m   n              
boczne     l          
drżące     r              
półotwarte w         j        

Samogłoski [edytuj]

W języku arabskim występują trzy fonemy samogłoskowe: /æ/ (w transkrypcji a), /i/ i /u/. Długość jest fonemiczna. Samogłoska /æ/ jest realizowana jako [ɑ] po spółgłoskach gardłowych i faryngalizowanych. Istnieją dwa dyftongi: /æj/ i /æw/, często realizowane jako [e:] i [o:].

Struktura sylaby 

W języku arabskim dopuszcalne są pojedyncze spółgłoski nagłosowe i zbitki najwyżej dwóch spółgłosek w śródgłosie i wygłosie. Rozpowszechnione w językach europejskich wyrazy takie jak wstęp są niemożliwe w arabskim.

Akcent 

Akcentowana jest pierwsza od końca długa sylaba. Jeśli wszystkie sylaby są krótkie, akcent pada na pierwszą sylabę.

Materiał zaczerpnięty z Wikipedia.pl
Licencja: GNU FDL