Pisownia i fonetyka

Alfabet angielski jest obecnie tożsamy z alfabetem łacińskim i składa się z dwudziestu sześciu liter:

    A     B     C     D     E     F     G     H     I     J     K     L     M     N     O     P     Q     R     S     T     U     V     W     X     Y     Z     
    a     b     c     d     e     f     g     h     i     j     k     l     m     n     o     p     q     r          s     t     u     v     w     x     y     z
    

Pisownia angielska, w szczególności pisownia samogłosek, jest bardzo nieregularna. Dodatkowo występuje duże geograficzne zróżnicowanie wymowy. W wielu dialektach znika głoska „r” w wygłosie i zmienia się wymowa niektórych samogłosek.

Najpopularniejszymi literami są: „e” (występuje 56× częściej niż najrzadsze „q”), „a” (43×), „r” (39×), „i” (38×), „o” (36×), „t” (35×) i „n” (34×).

Najczęściej występujące dwuliterowe zbitki to: „th”, „he”, „in”, „er”.

 

Angielskie samogłoski w wymowie Received Pronunciation opisuje następująca tabela:

Samogłoski podstawowe
  przednie   centralne   tylne
przymknięte i:       u:
prawie przymknięte   ɪ   ʊ  
półprzymknięte          
średnie     ə    
półotwarte ɛ   ɜ:   ʌɔ:
prawie otwarte æ        
otwarte         ɑ:ɒ
Uwaga: jeśli podano dwa symbole, ten który znajduje się po lewej stronie oznacza samogłoskę niezaokrągloną, a po prawej zaokrągloną.

Istnieją też dwugłoski:

Dwugłoski Zamykające   Centrujące
do/ɪ/ do /ʊ/
Od wysokiego     ɪə  ʊə
od średniego eɪ  ɔɪ əʊ ɛə
od niskiego  

Spółgłoski

  dwuwargowe wargowo-
zębowe
międzyzębowe dziąsłowe zadziąsłowe podniebienne miękkopodniebienne krtaniowe
zwarte p  b     t  d     k  g  
nosowe m     n     ŋ  
uderzeniowe       ɾ        
szczelinowe   f  v θ  ð s  z ʃ  ʒ     h
zwarto-
szczelinowe
        tʃ  dʒ      
półotwarte       ɹ   j w  
boczne       l        

Spółgłoska [ɾ] występuje tylko w wymowie amerykańskiej jako alofon spółgłoski [d], a także w wymowie szkockiej, gdzie zastępuje [ɹ].

 

 

szkoły językowe w irlandii

 

 

Materiał zaczerpnięty z Wikipedia.pl
Licencja: GNU FDL