Zapis i fonetyka
Do zapisu języka włoskiego używa się alfabetu łacińskiego, przy czym litery j, k, w, x oraz y nie występują w słowach włoskich. Używa się też dwóch rodzajów akcentów nad samogłoskami.
| Litera | Nazwa litery | Dźwięk |
|---|---|---|
| A | a | /a/ |
| B | bi | /b/ |
| C | ci (/czi/) | /k/ lub /cz/ |
| D | di | /d/ |
| E | è,é | /e/, w pozycji akcentowanej występuje w wersji otwartej lub ścieśnionej |
| F | effe | /f/ |
| G | gi (/dżi/) | /g/ lub /dż/ |
| H | acca | zawsze nieme |
| I | i | /i/ lub /j/ |
| J | i lunga | występuje tylko w wyrazach pochodzenia obcego |
| K | kappa | występuje tylko w wyrazach pochodzenia obcego |
| L | elle | /l/ |
| M | emme | /m/ |
| N | enne | /n/ |
| O | ò,ó | /o/, w pozycji akcentowanej występuje w wersji otwartej lub ścieśnionej |
| P | pi | /p/ |
| Q | qu | /k/ |
| R | erre | /r/ |
| S | esse | /s/ lub /z/ |
| T | ti | /t/ |
| U | u | /u/ |
| V | vu (vi) | /w/ |
| W | doppia vu | występuje tylko w wyrazach pochodzenia obcego |
| X | ics | /ks/ |
| Y | ipsilon | występuje tylko w wyrazach pochodzenia obcego |
| Z | zeta | /c/ lub /dz/ |
Szczegóły:
Znak c przed e oraz i wymawia się /cz/, przed innymi znakami /k/. Jeśli dźwięk /k/ ma wystąpić przed i bądź e, wstawia się między nie nieme h. Jeśli dźwięk /cz/ ma wystąpić przez samogłoską inną niż e czy i wstawia się między nie i, którego się nie wymawia, a które jedynie zmiękcza c.
Analogiczne zasady stosuje się w przypadku:
- znaku g, wymawianego /dż/ przed e oraz i, przed innymi znakami /g/;
- dwuznaku sc, wymawianego /sz/ przed e oraz i, przed innymi znakami /sk/.
Tutaj ortografia nie jest ścisła, ponieważ w języku włoskim występują też połączenia typu c lub g + i + samogłoska, w którym i tworzy osobną sylabę, zwykle ma to miejsce w pozycji akcentowanej.
| /k/ | /cz/ | /g/ | /dż/ | /sk/ | /sz/ | |
|---|---|---|---|---|---|---|
| /a/ | ca | cia | ga | gia | sca | scia |
| /e/ | che | ce | ghe | ge | sche | sce |
| /i/ | chi | ci | ghi | gi | schi | sci |
| /o/ | co | cio | go | gio | sco | scio |
| /u/ | cu lub qu | ciu | gu | giu | scu | sciu |
s i z występują w wersji zarówno dźwięcznej, jak i bezdźwięcznej. Zwykle przyjmują dźwięczność sąsiadujących głosek, w przypadku pozycji między samogłoskami wymowa jest różna w zależności od wyrazu i regionu.
Występują jeszcze dwa dwuznaki - gn odpowiadające polskiemu /ń/, oraz gl odpowiadające (w połączeniu z samogłoską "i") miękkiemu /l'/. Miękkie /l'/ nie występuje w języku polskim, występuje np. w hiszpańskim (zapis ll) oraz w niektórych wyrazach zapożyczonych (polskie liana, chociaż występuje też wymowa /ljana/).
Włoski we Włoszech
Materiał zaczerpnięty z Wikipedia.plLicencja: GNU FDL
